UPV voor verpakkingen: wie betaalt de rekening van duurzaamheid?

UPV voor verpakkingen: wie betaalt de rekening van duurzaamheid?

UPV of Uitgebreide Producentenverantwoordelijkheid klinkt als een nobel principe. En dat ís het ook: Europa wil producenten meer verantwoordelijk maken voor wat er met hun producten en verpakkingen gebeurt nadat de consument ze heeft gebruikt.

In plaats van die last bij de maatschappij, de overheid of het milieu te leggen, moet de producent instaan voor het afvalbeheer: de inzameling, sortering, verwerking en recyclage. Een belangrijke stap richting circulaire economie.

Maar laten we ook eerlijk zijn: in de praktijk komt die verantwoordelijkheid meestal niet alleen inhoudelijk, maar ook financieel op het bord van bedrijven terecht. En die extra kosten? Die verdwijnen zelden in het niets. Ze worden vaak genoodzaakt doorgerekend aan de eindgebruiker.

Wat is het doel van UPV?

De kern van UPV is helder: zorg ervoor dat producenten zélf nadenken over de milieugevolgen van hun verpakkingen, nog vóórdat ze die op de markt brengen. Zo wil men:

  • duurzamere materialen stimuleren;
  • recyclage gemakkelijker en efficiënter maken;
  • voorkomen dat afvalkosten bij de samenleving of het milieu belanden.

Het is een systeem dat werkt via financiële prikkels. Wie verpakkingen gebruikt die moeilijk te recycleren zijn, betaalt meer. Wie investeert in herbruikbare of recycleerbare materialen, betaalt minder. In theorie creëert dit een positieve druk op innovatie en ecodesign. Maar de realiteit is iets minder ideaal.

Wie draagt de echte last?

Hoewel de verantwoordelijkheid bij de producent ligt, is het de eindgebruiker die finaal de rekening betaalt.

Want hoe gaat het concreet?

  1. De producent of invoerder van verpakkingsmateriaal sluit zich aan bij een organisatie zoals Fost Plus (huishoudelijke verpakkingen) of Valipac (industriële verpakkingen).
  2. Op basis van het type en volume van verpakkingsmateriaal doet hij een jaarlijkse aangifte.
  3. Die cijfers leiden tot een recyclagebijdrage per kilo, een kost die rechtstreeks gelinkt is aan het materiaalgebruik.
  4. Die extra kosten worden in de meeste gevallen doorgerekend aan de klanten of afnemers.

Zo blijft de ‘extra verantwoordelijkheid’ in theorie bij de producent, maar in de praktijk voelbaar in de portemonnee van de consument. En dit via duurdere producten, hogere verpakkingskosten of stijgende transportprijzen.

Wat betekent dit voor bedrijven zoals Marisan?

Bij Marisan zijn we al jarenlang bewust bezig met circulair denken en ecologisch verpakkingsontwerp. Als producent én partner zijn we aangesloten bij Fost Plus en Valipac en leveren we actieve bijdragen aan de UPV-doelstellingen. Dat doen we onder andere door:

  • monomateriaal verzendverpakkingen te ontwikkelen;
  • composteerbare en recycleerbare draagtassen aan te bieden;
  • gebruik te maken van gerecycleerde grondstoffen, zoals PCR-plastics;
  • en klanten advies te geven bij hun verpakkingskeuze: wat is duurzaam, wettelijk conform én economisch haalbaar?

Maar ook wij merken: UPV vraagt extra inspanningen. Denk aan meer administratie, meer rapportage, en hogere materiaalkosten. En ja, ook die impact voelen klanten – rechtstreeks of onrechtstreeks – in hun eigen kostenstructuur.

Kritisch positief: nodig, maar niet zonder gevolgen

Laat ons duidelijk zijn: het UPV-principe is op zich waardevol. We moeten naar een economie waarin afval geen eindpunt is, maar het begin van iets nieuws. De producent meer betrekken bij dat proces, is een logische stap.

Maar het mag geen doorgeschoven kostenverhaal worden waarin producenten papieren verplichtingen invullen, en de consument onbewust het verschil bijpast. Dan hol je de bedoeling van UPV uit.

Hulp nodig bij verpakkingen die UPV-proof
zijn én jouw merk versterken?

Scroll to top